Bir Orta Doğu macerası, Peril’ce Doha, Katar

Efendim hayatında ilk kez Orta Doğu görmüş bir insanın deneyimlerini merak eden olursa hoş gelmiş sefa gelmiş (: Doha, Katar’ın başkenti. Katar dediğimiz ülke zaten Ankara kadarcık bir yarımada. Zira Doha’nın dışındaki yerleşimler de kasaba formunda.

Bir Orta Doğu macerası, Peril’ce Doha, Katar

Katar’ın nüfusu iki milyon ve bunun yarısı Doha’da yaşıyor. Yerli Katarlı nüfus ise üç yüz bin civarında. Zira değil ben, aylardır Katar’da yaşayanlar bile gerçek Katarlı görmediğinden yakınıyor. Bunun başlıca nedeni, Katarlıların çoğunlukla Avrupa ve Amerika’da yaşıyor olmaları ve ülkelerinde iseler eğer A plus’ın plus’ı mekanlarda bulunmaları. Yola çıkmadan önce “hehe artık Katarlı bir iş adamı bulursun!” geyiklerinin de tam bir ütopya olduğu anlaşılmış oldu.

Doha ve Katar’da görüp görebileceğiniz insanların hemen hepsi yabancı. Zaten bu durum Qatar Airways uçağına bindiğiniz anda anlaşılıyor. Ülkede Filipinli, Hintli, Pakisanlı, Çinli, Farsi, Filistinli, Avrupalı, Türk ve tüm dünya kıtalarından insan yaşıyor. Suriyeliler de var yok değil, ancak elbette hali vakti yerinde olanları var.

Doha pek çok bakımdan beni şaşırtan bir kent oldu. Örneğin, kaldığımız üç buçuktan dört gün boyunca yerde bir tane izmarit görmedim. Çöp namına bulduğum şeyse, bir buçuk iki metre ilerideki çöp poşetinden rüzgârın azizliğine uğrayarak uçmuş, buruşuk bir sigara paketiydi. Sokaklarından denizine, çölünden havalimanına oteline dek her şey tertemizdi.

Gelelim insanlara… Şimdi mevzuu bahsimiz Bedevi kültürü olunca, ülkemizdeki Bedevi aşkından dolayı ön yargılı olmamam benim için hayli sürpriz olurdu! Elbette Katar Orta Doğu coğrafyasında kozmopolit bir dünya kenti. Herkes şakır şakır İngilizce konuşuyor, nüfus az. İster Arap olsun ister yabancı, insanların hepsi inanılmaz kibar, güler yüzlü, yardımsever ve hoş sohbetler. Üstelik hepsinin yüzünde tebessüm, huzur ve halinden hoşnutluk var. İnsanlar işlerini severek yapıyorlar, çünkü ülkelerinde bu işlerine ve bu yaşam koşullarına ulaşmaları mümkün değil. Yerli kadınlar var ama yoklar, sokaktalar ve araç kullanıyorlar ama sosyal bir paylaşımları yok. Dolayısı ile hep erkeklerle iletişim halindesiniz, eğer yabancı değillerse.

Ülkenin en sevdiğim bölgesi, Orta Doğu’nun meşhur souq’larına şöyle bir bakış attığım, Doha’nın da ilk yerleşim yeri olan Souq Waqif oldu. 200-300 gökdelenin bulunduğu West Bay bölgesi zaten tüm fotoğraflarda gördüğümüz Doha siluetinden ibaret. Bir de Katara Cultural Village beni epey etkiledi. Burası uluslararası etkinliklerin düzenlendiği, Katar kültürünün tanıtıldığı, sergi salonları, amfi tiyatrolar ve müzelerden oluşan bir kültür-sanat yerleşkesi.

Dünyaca ünlü mimarlar, heykeltıraşlar ve tasarımcıların çalışmalarıyla dolu, zarif bir ülke Katar. Gitmeden önce gözümün önüne altın varaklı göz kanatan dekorlar, devasa ve çirkin saraylar, burnu havada kaba saba erkekler ve görmemişliğin dibine vurmuş bir halk geliyordu. Doha’nın genelindeki mimari doku oldukça zarif. Bulvarlar ve caddeler alabildiğine geniş, dört bir yanda rengarenk çiçekler, sıra sıra palmiyeler… Okul çocukları gayet saygılı. Yaptıkları tek şey ellerindeki iphone ile oynamak ve size mahcup mahcup gülümsemek. Üstelik çok iyi İngilizce konuşuyorlar.

Hizmet sektörü çılgınca gelişmiş. Gözünüzün içine bakıyorlar, işlerini severek yapıyorlar. Havalimanına gelince insanımızın asık ve mutsuz yüzü, yapayım da bitsin halleri, tedirginliği ve panik hali hemen fark ediliyor.

Çok ilginç ve beklemediğim bir deneyim oldu Doha benim için. 4 günde fırsat bulabildiğim kadarını gördüm fakat bu ilginç ülkeyi farklı bir zamanda daha detaylı görmeyi, günlük hayatına sindirerek dahil olmayı umuyorum. Asya coğrafyasına alternatif arıyorsanız, Katar‘ın ve Doha‘nın metrelerce bembeyaz kumlu sahillerinde denize girin, farklı bir deneyim vadeden çöllerini görün. Konaklama seçenekleri için Oteller‘e bakabilirsiniz.